โลกใบเล็กๆใบนี้

โลกใบเล็กๆ นี้ห่อหุ้มไปด้วยสิ่งต่างๆ มากมาย
ทั้งที่มีชีวิต และไม่มีชีวิต

แต่สิ่งที่ทำให้โลกนี้มีสีสัน
ก็คือสิ่งที่ไม่มีชีวิตที่ทำให้สิ่งมีชีวิตมีสีสัน

ต้นมะกรูดอาจจะไม่ได้มีใบสีเขียวหากขาดธาตุอาหารในดิน
สุนัขอาจไม่มีขนเพราะไม่จำเป็นต้องมี
มนุษย์อาจไม่ได้เล่นคอมพิวเตอร์เพราะกระดาษเป็นสิ่งไม่เที่ยง

สิ่งที่ชีวิตต้องการคืออะไร ?

บางทีอาจจะแค่ชีวิต — ชีวิตเฉยๆ เช่นนั้นน่ะหรือ
หลายคนอาจเบือนหน้าหนี กับความคิดที่ว่าชีวิตดำรงอยู่เพื่อมีชีวิต
ในขณะที่หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมไอ้พวกนี้ถึงเบือนหน้าหนี มันเป็นอะไรกันนักกันหนากับชีวิตที่ต้องการแค่ชีวิต

คำตอบของคำถามนี้ก็คือ คุณเป็นคน

อาจจะพูดได้ว่ามนุษย์บนโลกโลภอย่างวายวอด
สิ่งต่างๆ สามพันหกร้อยสามสิบห้าสิ่ง อย่างน้อยก็สองพันเก้าร้อยเจ็ดสิบแปดสิ่งที่ทำขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการของมนุษย์
เพราะมนุษย์คือมนุษย์

มนุษย์เป็นชีวิตที่มีการบริโภคมากเป็นพิเศษ
แต่อะไรที่พิเศษเพิ่มขึ้นมาจากนั้นล่ะ ?

หลักฐานบ่งชี้ไปที่สิ่งที่คนต้องการเพิ่มขึ้นจากชีวิต (การกิน การเจริญเติบโต การโต้ตอบกับสิ่งเร้า เมแทโบลิซึม การสืบพันธุ์ การปรับตัว การขับถ่าย …)
นั่นคือความสุข

ดวงดาวที่อยู่ปลายฟ้านั่นขึ้นแล้ว
ฉันไม่เห็นหรอก
หรือฉันไม่อยากเห็นกันแน่

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากชะโงกให้เห็น
แต่มันเป็นเพราะความที่สิ่งต่างๆ บนโลกใบนี้ เป็นคนมากเกินไป

แล้วฉันไม่ใช่คนหรือ
ใช่แล้วฉันเป็นคน
แต่ฉันเป็นแค่คนที่น่าเบื่อและหวังอะไรไม่ได้คนหนึ่ง

และพอเดินมาถึงตรงนี้ก็พูดอะไรไม่รู้เรื่อง

ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ

บางครั้งเราก็มองข้ามสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ไป

เพียงเพราะใช้เวลาสั้นๆ ในการตัดสินสิ่งนั้นว่า ” ไร้สาระ”
หลายวันก่อน เพื่อนคนหนึ่งถามผมว่า
“ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ? “
ผมไม่ได้สนใจและใส่ใจกับคำถามนั้นสักเท่าไหร่
เพียงแค่รู้สึกว่าเป็นคำถามที่ไม่มีสาระอะไรเสียเลย

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบเล่นๆ ไปว่า
ก็คงมีเพื่อความสะดวกมั้ง
หรือไม่ก็ช่วยให้คนขี้ลืมที่ชอบวางยางลบไม่เป็นที่เป็นทาง
ได้มียางลบใช้มั้ง”

เพื่อนของผมก็อมยิ้ม ก่อนที่จะตอบผม สั้นๆ ว่า “ไม่ใช่”

อ้าว. . .งั้นเพราะอะไรล่ะ” ผมอดที่จะถามไม่ได้

ก็เพราะว่า ” คนเราสามารถทำผิดกันได้ “

“. . . . . . . . . . . . . ” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง

หลังจากที่ได้ยินคำตอบ
และปล่อยให้เจ้าของคำถามเดินจากไป
โดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรมากไปกว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาเท่านั้น

คำถามของเพื่อนที่ผมเคยมองว่ามันไร้สาระ
กลับทำให้ผม ได้เก็บมาคิดแทบทุกขณะที่สมองว่าง

เย็นวันนั้น
ผมจึงหยิบโทรศัพท์เขียนข้อความส่งถึงเพื่อนๆ
ด้วยประโยคที่ซ้ำกัน. . .
ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ
เพราะคนเรามีสิทธิ์ทำผิดกันได้

แต่จงจำไว้ว่า. . .เราไม่ควรใช้ยางลบให้หมดก่อนดินสอ

เพราะนั่นอาจหมายความว่า เรากำลังทำผิดซ้ำๆ จนความผิดนั้นอาจสายเกินแก้

ผมเองยังไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่คิดต่อจากเพื่อนนั้นมันจะถูกต้องหรือไม่

และเพื่อนๆที่ได้รับข้อความจากผมจะเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะบอกหรือเปล่า

จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการมากสักเท่าไหร่

แต่สิ่งที่ผมอยากได้รับ คือเพื่อนของผมจะคิดต่อจากความคิดของผมอย่างไร

และลึกๆ ผมก็แค่หวังว่าเพื่อนของผมคงจะกล้าเผชิญหน้ากับความผิดพลาด

และไม่ประมาทในการใช้ชีวิตและยอมรับการกระทำของตัวเอง. . .
เพียงแค่นั้น ผมก็หมดห่วง
และเพื่อน ๆ ที่ได้อ่านแล้วคิดอย่างไรกันบ้างครับว่า
ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ?

คนเราทำผิดก็ต้องแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดนั้นๆ
เหมือนกับที่เราเขียนผิดแล้วก็ต้องลบ แล้วแก้ใหม่ให้ถูกต้อง