You are currently browsing the tag archive for the 'ความรัก' tag.
กว่าจะรู้ใจตัวเอง….
จะรู้ว่าโลกนี้…มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้…ออกเดินทาง
จะรู้คุณค่าของอะไร…ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้…เสียมันไป
จะรู้ความหมาย…ของฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น…มันมาได้
จะรู้ว่ายังมีเรื่อง…อีกมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ…ยอมรับมัน
จะรู้ว่าในหนังสือ…มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้…ลองเปิดอ่าน
จะรู้เวลา..ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม…อยู่อย่างนั้น
จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ…มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา…ในสักวัน
จะรู้ถึงความในใจ…ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด…มันออกไป
จะรู้ว่าอะไร…ที่เรียกว่าคิดถึง
ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง…มีใครสักคน
จะรู้ความหมายในคำรัก…สักหน
ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน…ให้หวั่นไหว
จะรู้ว่าค่ำคืนนี้…คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า…ได้มีโอกาสบอกไป
จะรู้ว่าเป็น
“เธอ” เท่านั้น….ที่ฉันมีให้
ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง…ที่เขียนอะไรลงไป
จะมีแต่ภาพเธอในใจ…ที่เกิดขึ้นมา
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง
เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง
แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น
เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย…อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?
.. วันที่ 1
เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต
เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำ จนล้นกระถาง..
.. วันที่ 2
เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น
เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู
..วันที่ 3
เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น
มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา
เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง
และ..รอ
.. วันที่ 4
มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่
แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีก
เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด
… วันที่ 30
เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ ไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน..
ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง
ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..
.. วันที่ 180
ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก
… วันที่ 250
เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ…เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น
.. วันที่ 251
เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง
.. วันที่ 252
เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้
มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ
.. วันที่ 300
การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..
และที่น่าประหลาดใจคือ
เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ
เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง
.. วันที่ 340
เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่าง
เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด
เธอทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด
.. วันที่ 365
เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว
ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!!
..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้
เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ
เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย……
** คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไร**
เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก
เธอเรียนรู้ว่า
- เมื่อเธอรดน้ำมากๆ ไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็ว
มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง
-การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป
-การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย
-ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้
- ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
-การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
คุณล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก
“ความรัก” ไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัว
แต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน….
คู่รักชายหญิงคู่หนึ่งคุยกัน….
ญ. :: คุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม?
ช. :: ไม่เคย
ญ. :: คุณชอบฉันไหม?
ช. :: ไม่
ญ. :: คุณอยากได้ฉันไหม?
ช. :: ไม่
ญ. :: คุณจะร้องไห้ไหม ถ้าฉันจากไป?
ช. :: ไม่
ญ. :: คุณจะอยู่เพื่อฉันไหม?
ช. :: ไม่
ญ. :: คุณจะทำอะไรสักให้ฉันได้ไหม?
ช. :: ไม่ได้
ญ. :: คุณจะเลือกอะไร ระหว่าง \ชีวิตคุณ\ กับ \ชีวิตฉัน\ ?
ช. :: ชีวิตฉัน
หญิงสาวรู้สึกเสียใจมาก
เธอหันหลังวิ่งหนีจากชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเธอ
แต่เขาก็วิ่งตามเธอไป พร้อมทั้งตะโกนว่า…. ….
เหตุผลที่ฉันไม่เคยคิดถึงเธอ เพราะว่าเธออยู่ในความคิดฉันเสมอ
เหตุผลที่ฉันไม่ชอบเธอ เพราะฉันรักเธอ
เหตุผลที่ฉันไม่อยากได้เธอ เพราะฉันต้องการ และจำเป็นต้องมีเธอ
เหตูผลที่ฉันไม่ร้องไห้ ถ้าเธอจากไป เพราะฉันคงจะตายทั้งเป็น ถ้าไม่มีเธอ
เหตุผลที่ฉันไม่อยู่เพื่อเธอ เพราะฉันจะตายเพื่อเธอ
เหตุผลที่ฉันทำอะไรให้เธอสักอย่างไม่ได้ เพราะฉันยินดี และเต็มใจทำให้เธอทุกอย่าง
และเหตุผลที่ฉันเลือกชีวิตฉัน เพราะ เธอคือชีวิตฉัน
…เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย
กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที…
จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน
นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก
ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า
พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า “เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้” พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน
ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่
แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน
ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
“ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น
และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ
และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด”
ก้อนเมฆก็ตอบว่า “อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง”
ท้องฟ้าเลยบอกว่า “ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า”
จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ
จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก คนที่เราผูกพัน
……เพราะบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย
เช้าวันหนึ่ง..ที่โรงพยาบาล…
“ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อย…ได้มั๊ยคะ”
คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น…
เมื่อห่อผ้าน้อยๆ… อยู่ในอ้อมกอดเธอ เธอค่อย ๆ คลี่ผ้าที่ห่อออก…
เพื่อมองใบหน้าเล็กๆ…
“กรี๊ดดดด !!” เธอกรีดร้อง
หมอต้องอุ้มเด็ก… ออกไปอย่างรวดเร็ว
**เด็กทารกที่เกิดมา… ไม่มีใบหู**
และแล้ว… กาลเวลาพิสูจน์ว่า… การได้ยินของเจ้าหนู… ไม่มีปัญหา
ปัญหา… มีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือ… ใบหูที่หายไป
หลายครั้ง… ที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียน แล้ววิ่งมาบอกแม่
เธอรู้ว่า… หัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน…
เจ้าหนูพูดโพล่งออกมา… อย่างน่าเศร้า
“พวกเด็กตัวโต… พวกมันล้อผมว่า… X –>ตัวประหลาด…”
จนกระทั่ง… เจ้าหนูเติบโตขึ้น..หล่อเหลา.. เป็นที่รักของเพื่อน ๆ…
เค้ามีพรสวรรค์ ในด้านอักษรศาสตร์… วรรณคดี..และดนตรี… เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น…
แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น… ทำให้เค้า… ไม่อยากเจอใคร
“ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก” แม่กล่าว… ด้วยความสงสารลูก
พ่อของเด็กชาย… ปรึกษากับหมอประจำครอบครัว
และได้รับข่าวดีจากหมอว่า…
“ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค… แต่ใครล่ะ… จะยอมเสียสละใบหู… เพื่อเด็กน้อยคนนี้” คุณหมอกล่าว
จนกระทั่ง… 2 ปีผ่านไป พ่อบอกกับลูกชาย…
“ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ พ่อกับแม่หาคนบริจาคใบหู ที่ลูกต้องการได้แล้ว… แต่นี่เป็นความลับ”
การผ่าตัด… สำเร็จด้วยดี และแล้ว… คนคนใหม่ก็เกิดขึ้น…
….เค้ากลายเป็น… ผู้มีพรสวรรค์…
เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน… ในวิทยาลัย
จนเป็นที่กล่าวขานกัน… รุ่นต่อรุ่น
ต่อมาได้แต่งงาน… และทำงาน… เป็นข้าราชการในสถานทูต
วันหนึ่ง… ชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อว่า
“พ่อครับ… ใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมมา ใครช่างให้ผมได้มากมาย…? แต่ผมไม่เคยทำอะไร… เพื่อเค้าได้เลยสักนิด”
“พ่อไม่เชื่อว่า… ลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก เรื่องนี้… เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว” พ่อตอบ…
หลายปีผ่านไป…
ทุกอย่างยังคงเป็นความลับ…
และแล้ว… วันนึง… วันที่มืดมิดที่สุด… ผ่านเข้ามา…ในชีวิตของลูกชาย
แม่ของเค้าได้เสียชีวิตลง…
เค้ายืนข้างๆ พ่อ… ใกล้กับศพของแม่
พ่อเรียกเค้า…
“มานี่สิลูก… มานั่งใกล้ๆ นี่”
พ่อลูบผมแม่อย่างช้าๆ… และนุ่มนวล
ผมสีน้ำตาลแดงของแม่… ถูกเสยขึ้น จนมองเห็นใบหน้า…
ที่มองดูเหมือนคนนอนหลับ
…และแล้ว… สิ่งที่ทำให้ลูกชาย… ถึงกับต้องตะลึง…
…ใบหูของแม่…หายไป !!
แม่ไม่มีใบหู…
“นี่เป็นคำตอบ.. ที่ลูกอยากรู้มาตลอดชีวิต… “พ่อกระซิบผ่านลูกชาย
“แม่บอกพ่อว่า… เธอดีใจ… ที่ได้ทำอย่างนี้…. ตั้งแต่วันผ่าตัด…
แม่ไม่เคยตัดผมอีกเลย… ไม่มีใคร… มองเห็นว่า… เธอไม่สวยจริงมั๊ย?”
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -
จงจำไว้ว่า…
~สิ่งมีค่า… ที่แท้จริง~
ไม่ได้อยู่ที่… การมองเห็น… หากแต่อยู่ที่…
~สิ่งที่เรา… มองไม่เห็น~
– - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
~ความรัก… ที่แท้จริง~
ไม่ได้อยู่ที่… เราได้ทำอะไร… แล้วมีคน… รับรู้…
หากแต่อยู่ที่… สิ่งที่เรา… กระทำ… แล้วไม่มีใคร… รับรู้…
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -
~ความรัก~
บางครั้ง… ไม่จำเป็น… ต้องพูดพร่ำเพรื่อ…
หากแต่อยู่ที่… การกระทำ…ซึ่งเรา… อาจรับรู้…
เพียงแค่… ฝ่ายเดียว…
– - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -
อ่านจบแล้ว… ใช้สมอง… ตรึกตรองสักนิด…
ถ้าพรุ่งนี้… เราตายไป…
บริษัท…
สามารถหาคนมาแทนเราได้
ภายในไม่กี่วัน…
แต่ครอบครัวเรา…
ต้องสูญเสีย…
และคิดถึงเรา… ไปตลอด
เราได้ใช้ชีวิต… กับการทำงาน
มากกว่าครอบครัว… หรือเปล่า?
ถ้ามากกว่า…
ก็เป็นการลงทุน…
ที่ไม่ฉลาดเลยจริงๆ…
[ส่งต่อเรื่องดีๆมาจาก…คุณอรพรรณ ศรีวิชัย นักศึกษาปริญญาเอกมหาวิทยาลัยมหิดล]
