โลกใบเล็กๆ นี้ห่อหุ้มไปด้วยสิ่งต่างๆ มากมาย
ทั้งที่มีชีวิต และไม่มีชีวิต

แต่สิ่งที่ทำให้โลกนี้มีสีสัน
ก็คือสิ่งที่ไม่มีชีวิตที่ทำให้สิ่งมีชีวิตมีสีสัน

ต้นมะกรูดอาจจะไม่ได้มีใบสีเขียวหากขาดธาตุอาหารในดิน
สุนัขอาจไม่มีขนเพราะไม่จำเป็นต้องมี
มนุษย์อาจไม่ได้เล่นคอมพิวเตอร์เพราะกระดาษเป็นสิ่งไม่เที่ยง

สิ่งที่ชีวิตต้องการคืออะไร ?

บางทีอาจจะแค่ชีวิต — ชีวิตเฉยๆ เช่นนั้นน่ะหรือ
หลายคนอาจเบือนหน้าหนี กับความคิดที่ว่าชีวิตดำรงอยู่เพื่อมีชีวิต
ในขณะที่หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมไอ้พวกนี้ถึงเบือนหน้าหนี มันเป็นอะไรกันนักกันหนากับชีวิตที่ต้องการแค่ชีวิต

คำตอบของคำถามนี้ก็คือ คุณเป็นคน

อาจจะพูดได้ว่ามนุษย์บนโลกโลภอย่างวายวอด
สิ่งต่างๆ สามพันหกร้อยสามสิบห้าสิ่ง อย่างน้อยก็สองพันเก้าร้อยเจ็ดสิบแปดสิ่งที่ทำขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการของมนุษย์
เพราะมนุษย์คือมนุษย์

มนุษย์เป็นชีวิตที่มีการบริโภคมากเป็นพิเศษ
แต่อะไรที่พิเศษเพิ่มขึ้นมาจากนั้นล่ะ ?

หลักฐานบ่งชี้ไปที่สิ่งที่คนต้องการเพิ่มขึ้นจากชีวิต (การกิน การเจริญเติบโต การโต้ตอบกับสิ่งเร้า เมแทโบลิซึม การสืบพันธุ์ การปรับตัว การขับถ่าย …)
นั่นคือความสุข

ดวงดาวที่อยู่ปลายฟ้านั่นขึ้นแล้ว
ฉันไม่เห็นหรอก
หรือฉันไม่อยากเห็นกันแน่

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากชะโงกให้เห็น
แต่มันเป็นเพราะความที่สิ่งต่างๆ บนโลกใบนี้ เป็นคนมากเกินไป

แล้วฉันไม่ใช่คนหรือ
ใช่แล้วฉันเป็นคน
แต่ฉันเป็นแค่คนที่น่าเบื่อและหวังอะไรไม่ได้คนหนึ่ง

และพอเดินมาถึงตรงนี้ก็พูดอะไรไม่รู้เรื่อง

“ใครอยากได้แบงค์ 1,000 นี้บ้าง”
มือได้ถูกยกขึ้นเป็นจำนวนมาก และเขาก็พูดต่อว่า

นักพูดที่เป็นที่รู้จักกันดีท่านหนึ่งได้เริ่มหยุดการสัมมนาของเขา
โดยการหยิบแบงค์ 1,000 ขึ้นมาในห้องที่มีผู้เข้าร่วม 200 ท่าน
แล้วเขาก็พูดว่า

“ใครอยากได้แบงค์ 1,000 นี้บ้าง”
มือได้ถูกยกขึ้นเป็นจำนวนมาก และเขาก็พูดต่อว่า

“ฉันจะให้เงินแบงค์ 1, 000 นี้แก่หนึ่งในพวกท่าน แต่ครั้งแรกนี้ฉันจะทำอย่างนี้”
เขาเริ่มที่จะขยำ ๆ เงินนั้นแล้วเขาก็ถามอีกว่า “ใครจะยังต้องการมันอีก” ยังคงมีมือที่ยกขึ้นอีก

“ดี” เขาตอบ “แล้วถ้าฉันทำอย่างนี้ล่ะ”
และเขาก็ทิ้งมันลงที่พื้นและเริ่มที่เหยียบย่ำมันด้วยรองเท้าของเขา
แล้วเขาก็เก็บขึ้นมา ขณะนี้มันทั้งยับยู่ยี่และสกปรก

“ตอนนี้ใครยังต้องการมันอีก” ก็ยังคงมีคนยกมืออีก “

เพื่อน ๆคุณได้เรียนรู้บทเรียนที่มีคุณค่ามากที่สุดบทหนึ่งแล้วว่า ไม่ว่าฉันจะทำอะไรกับเงิน คุณก็ยังต้องการมันอยู่

เพราะว่ามันไม่ได้ลดคุณค่าในตัวมันลงเลย มันก็ยังคงมีค่า 1, 000 บาท อยู่นั่นเอง

เหมือนกับ หลาย ๆ ครั้งในชีวิตของเรา ที่ถูกทิ้ง
ถูกเหยียบย่ำ และถูกทำให้สกปรก โดยสิ่งที่เราตัดสินใจทำมัน
และสภาพแวดล้อมที่เราเจอ ทำให้เรารู้สึกว่าคุณค่าของเราลดน้อยลง
แต่ไม่ว่าอะไรที่ได้เกิดขึ้น หรืออะไรที่จะเกิดขึ้น
คุณไม่เคยสูญเสียคุณค่าของคุณ คุณเป็นคนพิเศษ อย่าลืมมันตลอดไป!

อย่านำความผิดหวังของเมื่อวานมาบดบังความฝันในวันพรุ่งนี้

ผู้เป็นพ่อได้เรียกลูกสาวให้ไปพบที่ห้อง

พอไปถึง…

พ่อได้หยิบเหรียญ 5 บาท มากำไว้ในมือ 1 เหรียญ

พ่อยื่นมือไปที่ลูก พร้อมกับถามว่า “อยากรู้มั้ยจ๊ะลูกว่าอะไรอยู่ในกำมือพ่อ”

เมื่อลูกได้ฟังพ่อดังนั้นจึงเกิดความสงสัย และอยากรู้อยากเห็นว่า…อะไรอยู่ในกำมือพ่อ

ลูกจึงตอบพ่อกลับไปว่า “อยากรู้ค่ะคุณพ่อ”

พ่อได้ทีจึงบอกกับลูกว่า…

“ถ้าอยากรู้…พ่อก็จะให้ลูกดู แต่มีข้อแม้ว่า…ลูกต้องทำตามที่พ่อบอกทุกอย่างจนกว่าพ่อจะพอใจ”

ลูกสาวรับปากพ่อพร้อมกับถามว่า “แล้วคุณพ่อจะให้หนูทำอะไรบ้างคะ”

เมื่อได้ยินลูกสาวพูดดังนั้น พ่อก็เลยบอกให้ลูกสาวทำทุกอย่างที่พ่อต้องการ…

เช่น เอาเขกโต๊ะ เขกพื้น หรือแม้กระทั่งเขกหัวตัวเอง

พ่อให้ลูกสาวทรมานตัวเองไปเรื่อยๆจนพ่อพอใจ แล้วจึงบอกให้ลูกหยุด…

“ตกลงพ่อจะให้ลูกดูก็จ่ะ”

ว่าแล้วพ่อก็แบมือที่กำเหรียญ 5 บาทนั้นให้ลูกดู

เมื่อลูกสาวได้เห็นเหรียญ 5 บาทเหรียญนั้น ก็พูดขึ้นว่า…

“เนี่ยนะคะที่พ่อจะให้หนูดู แค่เหรียญ 5 บาทเนี่ยนะคะ”

จากนั้นพ่อก็กำเหรียญ 5 บาทเหรียญเดิม พร้อมกับถามลูกสาวอีกครั้งว่า…

“ลูกอยากรู้อีกมั้ยจ๊ะว่าอะไรอยู่ในกำมือพ่อ”

ลูกสาวทำหน้าเซ็ง พร้อมกับพูดว่า…

“ไม่อยากรู้หรอกค่ะ เพราะหนูรู้แล้วว่ามันคืออะไร”

เมื่อได้ฟังลูกสาวพูดดังนั้น พ่อก็เลยพูดขึ้นว่า…

“ถ้าอย่างนั้น พ่อจะให้ลูกดูฟรีๆ ลูกจะดูมั้ยจ๊ะ”

พูดจบพ่อก็แบมือที่กำเหรียญ 5 บาทเหรียญนั้นให้ลูกดูฟรีๆโดยไม่มีข้อแม้

ลูกสาวก็ดูไปอย่างนั้น โดยที่ไม่มีความรู้สึกอยากรู้ อยากเห็นเหมือนครั้งแรก

เมื่อพ่อได้เห็นกิริยาท่าทางของลูกดังนั้น พ่อจึงพูดขึ้นว่า…

“นี่แหละคือสิ่งที่พ่ออยากจะบอกกับลูก ลูกในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนผู้ชาย

และเหรียญ 5 บาทเหรียญนี้ก็ก็เปรียบเสมือนผู้หญิง”

พ่ออธิบายต่อไปว่า…

“จำไว้นะลูก…เกิดเป็นผู้หญิงต้องรู้จักรักนวลสงวนตัว

ไม่งั้นลูกก็จะเป็นเหมือนเหรียญ 5 บาทเหรียญนี้

ที่มีค่าสมควรที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้รู้ได้เห็นมันในครั้งแรก

แต่พอได้รู้ได้เห็นมันแล้ว ก็จะไม่อยากจะรู้จะเห็นมันอีก

ลูกก็จะกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่มีค่าพอที่ผู้ชายจะทำทุกอย่างเพื่อลูก

ก็เหมือนกับลูกในตอนนี้ที่ไม่อยากจะรู้ อยากจะเห็นว่าอะไรอยู่ในกำมือพ่อในครั้งที่สอง”

เพียงเพราะใช้เวลาสั้นๆ ในการตัดสินสิ่งนั้นว่า ” ไร้สาระ”
หลายวันก่อน เพื่อนคนหนึ่งถามผมว่า
“ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ? “
ผมไม่ได้สนใจและใส่ใจกับคำถามนั้นสักเท่าไหร่
เพียงแค่รู้สึกว่าเป็นคำถามที่ไม่มีสาระอะไรเสียเลย

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบเล่นๆ ไปว่า
ก็คงมีเพื่อความสะดวกมั้ง
หรือไม่ก็ช่วยให้คนขี้ลืมที่ชอบวางยางลบไม่เป็นที่เป็นทาง
ได้มียางลบใช้มั้ง”

เพื่อนของผมก็อมยิ้ม ก่อนที่จะตอบผม สั้นๆ ว่า “ไม่ใช่”

อ้าว. . .งั้นเพราะอะไรล่ะ” ผมอดที่จะถามไม่ได้

ก็เพราะว่า ” คนเราสามารถทำผิดกันได้ “

“. . . . . . . . . . . . . ” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง

หลังจากที่ได้ยินคำตอบ
และปล่อยให้เจ้าของคำถามเดินจากไป
โดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรมากไปกว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาเท่านั้น

คำถามของเพื่อนที่ผมเคยมองว่ามันไร้สาระ
กลับทำให้ผม ได้เก็บมาคิดแทบทุกขณะที่สมองว่าง

เย็นวันนั้น
ผมจึงหยิบโทรศัพท์เขียนข้อความส่งถึงเพื่อนๆ
ด้วยประโยคที่ซ้ำกัน. . .
ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ
เพราะคนเรามีสิทธิ์ทำผิดกันได้

แต่จงจำไว้ว่า. . .เราไม่ควรใช้ยางลบให้หมดก่อนดินสอ

เพราะนั่นอาจหมายความว่า เรากำลังทำผิดซ้ำๆ จนความผิดนั้นอาจสายเกินแก้

ผมเองยังไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่คิดต่อจากเพื่อนนั้นมันจะถูกต้องหรือไม่

และเพื่อนๆที่ได้รับข้อความจากผมจะเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะบอกหรือเปล่า

จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการมากสักเท่าไหร่

แต่สิ่งที่ผมอยากได้รับ คือเพื่อนของผมจะคิดต่อจากความคิดของผมอย่างไร

และลึกๆ ผมก็แค่หวังว่าเพื่อนของผมคงจะกล้าเผชิญหน้ากับความผิดพลาด

และไม่ประมาทในการใช้ชีวิตและยอมรับการกระทำของตัวเอง. . .
เพียงแค่นั้น ผมก็หมดห่วง
และเพื่อน ๆ ที่ได้อ่านแล้วคิดอย่างไรกันบ้างครับว่า
ทำไมต้องมียางลบอยู่บนหัวดินสอ?

คนเราทำผิดก็ต้องแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดนั้นๆ
เหมือนกับที่เราเขียนผิดแล้วก็ต้องลบ แล้วแก้ใหม่ให้ถูกต้อง

กว่าจะรู้ใจตัวเอง….
จะรู้ว่าโลกนี้…มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้…ออกเดินทาง

จะรู้คุณค่าของอะไร…ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้…เสียมันไป

จะรู้ความหมาย…ของฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น…มันมาได้

จะรู้ว่ายังมีเรื่อง…อีกมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ…ยอมรับมัน

จะรู้ว่าในหนังสือ…มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้…ลองเปิดอ่าน

จะรู้เวลา..ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม…อยู่อย่างนั้น

จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ…มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา…ในสักวัน

จะรู้ถึงความในใจ…ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด…มันออกไป

จะรู้ว่าอะไร…ที่เรียกว่าคิดถึง
ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง…มีใครสักคน

จะรู้ความหมายในคำรัก…สักหน
ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน…ให้หวั่นไหว

จะรู้ว่าค่ำคืนนี้…คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า…ได้มีโอกาสบอกไป

จะรู้ว่าเป็น
“เธอ” เท่านั้น….ที่ฉันมีให้
ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง…ที่เขียนอะไรลงไป

จะมีแต่ภาพเธอในใจ…ที่เกิดขึ้นมา

In this great city that has no end,
ในเมืองใหญ่ที่ไม่มีวันหลับใหล

Yet the days go by and weeks rush on,
และเวลาก็ยังคงผ่านไป

And before I know it, a year is gone.
ฉันไม่เคยรู้ว่านานแค่ไหน

And I never see my old friends face,
แต่ฉันไม่เคยเจอเพื่อนเก่าคนนั้น

For life is a swift and terrible race,
เพราะชีวิตที่มีแต่การเปลี่ยนแปลงและแข่งขัน

he knows I like him just as well,
รู้แต่ว่าเขาคงสบายดีเช่นกัน

As in the days when I rang his bell.
จนวันหนึ่งอยากลองไปหาดูสักที

And he rang mine but we were younger then,
เพื่อนที่เราเคยมีความรู้สึกดีๆ

And now we are busy, tired men.
แต่ตอนนี้เรายุ่งและเหนื่อยล้า

Tired of playing a foolish game,
ต้องฟันผ่ากับเกมอันหลากหลาย

Tired of trying to make a name.
เหนื่อยหน่ายกับการสร้างชื่อ

‘Tomorrow’ I say! ‘I will call on Jim
พรุ่งนี้แล้วกันนะฉันจะโทรหา

Just to show that I’m thinking of him.’
ปลอบตัวเองว่าเรายังมีเพื่อนให้คิดถึงอยู่

But tomorrow comes and tomorrow goes,
แต่พรุ่งนี้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

And distance between us grows and grows.
ระยะทางระหว่างเรายิ่งไกล

Around the corner, yet miles away,
เพื่อนที่อยู่ใกล้กลับเหมือนอยู่ห่างร้อยไมล์

‘Here’s a telegram sir,’ ‘Jim died today.’
จนได้ข่าวว่าเพื่อนจากเราไป

And that’s what we get and deserve in the end.
นี่คือสิ่งที่เราสมควรได้หรืออย่างไร

Around the corner, a vanished friend.
ที่ตรงนั้นไม่ไกลแต่ว่าเพื่อนฉันไม่อยู่อีกต่อไป

Remember to always say what you mean.
จงพูดอย่างที่ใจคิด

If you love someone, tell them.
ถ้าคุณรักใครสักคนก็บอกเขาไป

Don’t be afraid to express yourself.
อย่ากลัวที่จะเผยความรู้สึก

Reach out and tell someone what they mean to you.
เปิดใจและบอกคนที่มีความหมายกับคุณ

Because when you decide that it is the right time it might be too late.
เพราะหากคุณรอจนถึงเวลาที่เหมาะสม วันนั้นอาจจะช้าไป

Seize the day. Never have regrets.
ไขว่คว้าวันเวลา แล้วคุณจะไม่มีวันเสียใจทีหลัง

And most importantly, stay close to your friends and family,
for they have helped make you the person that you are today.
สิ่งที่สำคัญที่สุด จงอย่าละเลยเพื่อนและครอบครัว
เพราะพวกเขาทำให้คุณเป็นอย่างที่คุณเป็นทุกวันนี้

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง
เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง
แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น
เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย…อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?

.. วันที่ 1
เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต
เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำ จนล้นกระถาง..

.. วันที่ 2
เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น
เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู

..วันที่ 3
เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น
มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา
เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง
และ..รอ

.. วันที่ 4
มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่
แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีก
เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด

… วันที่ 30
เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ ไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน..
ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง
ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..

.. วันที่ 180
ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก

… วันที่ 250
เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ…เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

.. วันที่ 251
เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

.. วันที่ 252
เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้
มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

.. วันที่ 300
การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..
และที่น่าประหลาดใจคือ
เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ
เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง

.. วันที่ 340
เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่าง

เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด

เธอทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

.. วันที่ 365
เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว
ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!!
..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้
เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ
เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย……

** คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไร**

เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก
เธอเรียนรู้ว่า

- เมื่อเธอรดน้ำมากๆ ไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็ว
มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง

-การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป

-การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย

-ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้

- ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

-การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

คุณล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก
“ความรัก” ไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัว
แต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน….

ใกล้กับสนามหญ้าอันกว้างใหญ่ ทันใดนั้น ลูกศิษย์คนหนึ่งก็ถามขึ้นมาว่า
ลูกศิษย์ : อาจารย์คับ ผมสงสัยจังเลยว่า เราจะหาคู่แท้ของเราเจอได้ไงครับอาจารย์
บอกผมหน่อยได้ไหมครับ ?
อาจารย์ : ( เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะตอบ) อืม มันเป็นคำถามที่ยากนะ
แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นคำถามที่ง่ายเหมือนกันนะ
ลูกศิษย ์ นั่งคิดอย่างหนัก) ผมไม่เข้าใจครับ
อาจารย์ : โอเค งั้น เธอลองมองไปทางนั้นนะ ตรงนั้นน่ะ มีหญ้าเยอะแยะเลยใช่ไหม
เธอลองเดินไปหาหญ้าต้นที่สวยที่สุด แล้วเด็ดมาให้ครูสิ ต้นเดียวเท่านั้นนะ
แต่ว่าเวลาเธอเดินเนี่ยเธอต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวนะ ห้ามเดินถอยหลัง เข้าใจไหม
ลูกศิษย์ :ได้เลยครับจารย์ รอสักครูนะครับ ( ว่าแล้วก็วิ่งตรงไปยังสนามหญ้า)
หลังจากนั้นไม่นาน….
ลูกศิษย์ : ผมกลับมาแล้วครับจารย์
อาจารย์ :อืม…แต่ทำไมครูไม่เห็นต้นหญ้าสวย ๆ ในมือเธอเลยหละ
ลูกศิษย์ : อ๋อ! คืองี้ครับ ตอนที่ผมเดินไปแล้วผมเจอต้นหญ้าสวยๆเนี่ย ผมก็คิดว่า
เออ… เดี๋ยวก้อคงเจอต้นที่สวยกว่านี้ ดังนั้นผมก็เลยไม่เด็ดมัน แล้วผมก็เดินไปเรื่อย รู้ตัวอีกที
มันก็สุดสนามหญ้าแล้วครับจะเดินกลับก็ไม่ได้ เพราะอาจารย์สั่งห้ามไว้
อาจารย์ : นั่นแหละ คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิตจริงหละ

เรื่องนี้ต้องการที่จะสื่ออะไรกับเรา….

ต้นหญ้า ก็คือ คนที่อยู่รอบ ๆ ตัวคุณ ต้นหญ้าที่สวยงาม ก็คือคนที่คุณชอบ หรือคนที่ดึงดูดคุณนั่นแหละ
ทุ่งหญ้าก็คือ เวลา เวลาที่คุณจะหาคู่แท้ของคุณ
อย่ามัวแต่เปรียบเทียบ แล้วคิดว่าคงจะมีที่ดีกว่านี้ เพราะถ้าคุณ มัวแต่เปรียบเทียบ คุณจะเสียเวลาไปโดยเปล่า
ประโยชน์ อย่าลืมว่า ‘ เวลาไม่เคยย้อนกลับ ‘ และไม่ใช่แค่ความรักเท่านั้น
เรื่องนี้ยังสามารถใช้ได้กับการหาคนที่จะมาทำงานร่วมกับคุณในชีวิต หรือแม้กระทั่งงานที่เหมาะสมกับคุณ
ดังนั้น มันจึงเป็นสัจธรรมที่ว่า จงรัก และไขว่คว้าโอกาสที่คุณมีในขณะนี้ อย่ามัวแต่เสียเวลา

บางครั้งคนเราก็มีโอกาสเลือกแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น…

คู่รักชายหญิงคู่หนึ่งคุยกัน….

ญ. :: คุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม?

ช. :: ไม่เคย

ญ. :: คุณชอบฉันไหม?

ช. :: ไม่

ญ. :: คุณอยากได้ฉันไหม?

ช. :: ไม่

ญ. :: คุณจะร้องไห้ไหม ถ้าฉันจากไป?

ช. :: ไม่

ญ. :: คุณจะอยู่เพื่อฉันไหม?

ช. :: ไม่

ญ. :: คุณจะทำอะไรสักให้ฉันได้ไหม?

ช. :: ไม่ได้

ญ. :: คุณจะเลือกอะไร ระหว่าง \ชีวิตคุณ\ กับ \ชีวิตฉัน\ ?

ช. :: ชีวิตฉัน

หญิงสาวรู้สึกเสียใจมาก
เธอหันหลังวิ่งหนีจากชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเธอ

แต่เขาก็วิ่งตามเธอไป พร้อมทั้งตะโกนว่า…. ….

เหตุผลที่ฉันไม่เคยคิดถึงเธอ เพราะว่าเธออยู่ในความคิดฉันเสมอ

เหตุผลที่ฉันไม่ชอบเธอ เพราะฉันรักเธอ

เหตุผลที่ฉันไม่อยากได้เธอ เพราะฉันต้องการ และจำเป็นต้องมีเธอ

เหตูผลที่ฉันไม่ร้องไห้ ถ้าเธอจากไป เพราะฉันคงจะตายทั้งเป็น ถ้าไม่มีเธอ

เหตุผลที่ฉันไม่อยู่เพื่อเธอ เพราะฉันจะตายเพื่อเธอ

เหตุผลที่ฉันทำอะไรให้เธอสักอย่างไม่ได้ เพราะฉันยินดี และเต็มใจทำให้เธอทุกอย่าง

และเหตุผลที่ฉันเลือกชีวิตฉัน เพราะ เธอคือชีวิตฉัน