กว่าจะรู้ใจตัวเอง….
จะรู้ว่าโลกนี้…มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้…ออกเดินทาง

จะรู้คุณค่าของอะไร…ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้…เสียมันไป

จะรู้ความหมาย…ของฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น…มันมาได้

จะรู้ว่ายังมีเรื่อง…อีกมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ…ยอมรับมัน

จะรู้ว่าในหนังสือ…มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้…ลองเปิดอ่าน

จะรู้เวลา..ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม…อยู่อย่างนั้น

จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ…มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา…ในสักวัน

จะรู้ถึงความในใจ…ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด…มันออกไป

จะรู้ว่าอะไร…ที่เรียกว่าคิดถึง
ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง…มีใครสักคน

จะรู้ความหมายในคำรัก…สักหน
ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน…ให้หวั่นไหว

จะรู้ว่าค่ำคืนนี้…คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า…ได้มีโอกาสบอกไป

จะรู้ว่าเป็น
“เธอ” เท่านั้น….ที่ฉันมีให้
ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง…ที่เขียนอะไรลงไป

จะมีแต่ภาพเธอในใจ…ที่เกิดขึ้นมา